Σκοπευτές της Ελευθερίας (Μέρος Α)

 

Το εν λόγω διήγημα  έχει ως βάσει έμπνευσης το βιβλίο του Νίκου Χιδίρογλου , Όχι στην Παλιά Πόλη, από τις εκδόσεις Ερώδιος. Πρόσωπα όπως ο μπροστάρης , πολιτικές δομές όπως η αντιστασιακή οργάνωση των οπαδών του ελληνικού εθνικού κράτους Μάχη και η Νέα Πορεία το κυβερνητικό κόμμα των δυνάμεων του προοδευτικού ολοκληρωτισμού αναφέρονται στο παρόν διήγημα. Σύμφωνα με των νομούς περί πνευματικής ιδιοκτησίας έπρεπε να ζητήσω την έγκριση του συγγραφέα του «Όχι στην Παλιά Πόλη» καθώς χρησιμοποιώ πρόσωπα και δομές που εμφανίζονται  στο μυθιστόρημα του. Δεν το έχω πράξει την στιγμή που δημοσιεύεται το έργο.

Δηλώνω ότι δεν έχω την πρόθεση να θίξω τα πνευματικά δικαιώματα του συγγραφέα του «Όχι στην Παλιά Πόλη» και ότι η ποιότητα του διηγήματος δεν πρέπει να λαμβάνεται υπόψιν ως τεκμήριο για την αγορά η μη του βιβλίου «Όχι στην Παλιά Πόλη» το οποίο, φυσικά , συστήνω ανεπιφύλακτα. Πρόθεση μου είναι η δημοσίευση δωρεάν στο διαδίκτυο  ενός διηγήματος που φιλοδόξει να παρουσιάσει  από μια  άλλη την οπτική γωνία αυτήν του Πέτρου Παλαιολόγου , την εποχής της παντοδυναμίας του καθεστώτος της Νέας Πορείας. Σε κάθε περίπτωση είμαι πρόθυμος να διαγράψω το εν λόγω διήγημα ύστερα από απαίτηση του συγγραφέα του μυθιστορήματος «Όχι στην  Παλιά Πόλη»

 

——————————————————————————————————————————————————————————————————————————-

Είναι ήσυχα τώρα. Είναι όμορφα τώρα!!!Γαληνεύεις σα βλέπεις αυτή τη θέα των Στενών να περιγράφει την νεόδμητη εκκλησιά των Δώδεκα Αποστόλων.  Όχι για πολύ όμως. Τα βράδια δεν μπορώ να ηρεμήσω. Πρόσωπα και εικόνες έρχονται στο μυαλό μου. Εικόνες φρίκης. Αυτό όμως είναι το αποτελέσματα του πολέμου κάποιοι πεθαίνουν και κάποιοι άλλοι ζουν με τους εφιάλτες. Εκεί μας οδήγησαν Εκείνοι. Εκεί μας οδήγησε το πάθος και η δίψα τους για εξουσία. Υπάρχουν στιγμές που δεν μπορώ να διανοηθώ πως σωθήκαμε από αυτό το σκοτάδι που ήταν έτοιμο να μας καταπνίξει. Κάποτε οι άνδρες μου με ρώτησαν αν πιστεύω πως ο θεός είναι με το μέρος. Δεν τους απάντησα. Απαγόρευσα αυτού του είδους τις συζητήσεις. Δεν ήθελα οι άνδρες μου να χάσουν το ηθικό τους. Δεν ήθελα να εφησυχάσουν!! Δεν ήθελα να χάσουμε την ευκαιρία!!

Αν πίστευα ότι ο θεός ήταν μαζί μας; Όχι, δεν ήταν. Ο θεός μας δοκίμαζε γιατί τον είχαμε αγνοήσει. Η Παναγία όμως ήταν!!! Αυτή άκουγε όλες τις προσευχές μου και μεσίτευε εκεί ψηλά. Νύχτες ολόκληρες προσευχόμουν να μην κάνω λάθος την επόμενη μέρα, να μην κινδυνεύσουν  εξαιτίας μου όλα αυτά τα νέα παιδιά  που θυσίασαν τα πάντα για να έρθουν κοντά μας. Δεν θα ξεχάσω την αυτοθυσία τους εκείνο το βράδυ. Το βράδυ της 25 Μαρτίου του 2016!!!  Τότε που ο μπροστάρης με έχρισε επικεφαλή της ομάδας σκοπευτών της «Μάχης». Τότε που μου  κόλλησαν το παρατσούκλι Τέλος Άγρας.

Το όνομα μου είναι Πέτρος Παλαιολόγος και αυτή είναι η ιστορία μου. Η ιστορία  μας. Η Ιστορία των  «Σκοπευτών της Ελευθερίας».

 

Πριν την «Μάχη».

Η κατάσταση στην χώρα ήταν χαώδης μετά την  χρεωκοπία της χώρας. Ο πρωθυπουργός της χώρας είχε φύγει με το ελικόπτερο όπως είχε προοικονομήσει ένας  ξένος   δημοσιογράφος. Από τις πρώτες μέρες μετά την φυγή του  κοινοβουλευτικού δικτάτορα της Ελλάδος, οι μαφίες και συμμορίες ρήμαξαν κυριολεκτικά  την Αθήνα. Ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης ένας μεγάλος σε ηλικία πολιτικός, βλέποντας τις φλόγες να ξεπηδούν σε όλη την Αθήνα έβγαλε διάγγελμα προς το ελληνικό λαό: Ελληνικέ λαέ ενάμιση χρόνο πριν σου ζήτησα να πιστέψεις στη Ελπίδα να πιστέψεις στην δυνατότητες μας αναστήσουμε την Ελλάδα. Τώρα όμως βλέπω την Ελλάδα την χωρά μας να καταστρέφεται ολοσχερώς  από συμμορίες απάνθρωπων βανδάλων και δολοφόνων. Δεν πίστευα ότι θα έλεγα αυτές τις λέξεις που θα ακολουθήσουν, δεν πίστευα πως θα αναγκαζόμασταν να χάσουμε την ελευθερία για την ασφάλεια αλλά οι καταστάσεις επείγουν. Ζητώ λοιπόν από την εναπομείνασα κυβέρνηση και τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας να αναλάβουν τις ευθύνες τους! Να κηρύξουν την χώρα σε κατάσταση ανάγκης και να κατεβάσουν το στρατό στους δρόμους της Αθήνας για να σώσουμε ότι έχει απομείνει. Και κάτι τελευταίο, είναι αποκρουστική η εικόνα της αριστεράς αυτές τις μέρες. Δεν είναι δυνατόν να κατακαίγονται περιουσίες , να χάνονται άνθρωποι και κάποιοι ψευτο-προοδευτικοί να μιλούν για ρατσισμό και για φασισμό. Και δεν θα δεχτώ να με εγκαλούν φιγούρες φαντάσματα αυτού του χώρου. Δεν  δέχομαι  να με αποκαλούν εχθρό της κοινωνίας. Τολμώ να πω ότι αυτοί που με διαβάλουν αυτοί είναι οι εχθροί της Ελλάδος!!Αυτοί είναι οι υπαίτιοι»

Εν τω μεταξύ, εκατοντάδες μέλη του αναδυομένου κόμματος της ακροδεξιάς κατήλθαν στους δρόμους και άρχισαν να περιφρουρούν το κέντρο της Αθήνας  μαζί με τους κατοίκους περιπλέκονταν εις βάρος τους την όλη κατάσταση.

Η Αθήνα ήταν μια φλεγόμενη πόλη. Εκείνες τις μέρες λίγους μόνο μήνες πριν την λήξη της αναβολής στράτευσης μου είχα ανέβει στο όρος Αιγάλεω και κατέγραφα της εικόνες της κατεστραμμένης πρωτεύουσας  με την βιντεοκάμερα μου. Εκρήξεις και πυροβολισμοί  ακούγονταν από όλες τις πλευρές του λεκανοπεδίου. Μια από εκείνες τις μέρες με πλησίασε ένας οικονομικός μετανάστης από την Ρωσία, στάθηκε δίπλα μου και ψέλλισε: «Αυτοί δεν είναι άνθρωποι!! Καημένη Ελλάδα!!»

Συνέχισα να καταγράφω για 4 μέρες. Τα ξημερώματα της 5 μέρας και ενώ στο ραδιόφωνο οι κάτοικοι των περιοχών επισήμαναν πως ελέγχουν τους ταραξίες και πως η κατάσταση έχει ησυχάσει ένας υπόκωφος ήχος μου τράβηξε την προσοχή. Δεν έχασα χρόνο. Πετάχτηκα από το κρεβάτι και βγήκα στην ταράτσα.

Δεκάδες Ελικόπτερα είχαν καλύψει τον   ουρανό της Αθήνας. «Κατέβασαν το στρατό;  Τώρα» απόρησα . «Δεν είναι ο στρατός» με διέκοψε ο θειος μου που εμφανίστηκε από το βάθος της σκάλας.»  Όσο ξημέρωνε διαπίστωνα πως στο Πειραιά δεν υπήρχαν μόνο εμπορικά πλοία αλλά και φρεγάτες. Όλες αυτές τις μέρες Αμερικανικές και Βρετανικές φρεγάτες  υπό τις ευλογιές της προοδευτικής κυβέρνησης περιέπλεαν το λιμάνι του Φαλήρου και του Πειραιά. Τώρα τα ελικόπτερα που οι φρεγάτες κατευθύνονταν στις περιοχές που περιφρουρούνταν από τους ακροδεξιούς και τους κατοίκους των περιοχών. «Θα τους πετσοκόψουν» είπε αργά και σταθερά ο θείος μου. Δεν ήξερα τι να κάνω αλλά από την άλλη δεν μπορούσα να κάνω και κάτι. Γύρισα στο δωμάτιο μου και άνοιξα τον υπολογιστή μου. Οι διαχειριστές ιστολογιών είχαν «ξετρυπώσει» την ανακοίνωση της αναδόχου εταιρίας μισθοφόρων που από στις 3 το ίδιο βράδυ είχε επωμιστεί το βάρος της «ανάπτυξης δυνάμεων ασφάλειας για τη προστασίας του εμπορικού κέντρου της Αθήνας και των περιουσιών των Ελλήνων πολιτών». Συμπτωματικά, λίγο πριν την άφιξη των «σωτήρων» είχε επανεμφανιστεί ο γνωστός θίασος των «αντι-ρατσιστών» και των «φιλήσυχων λαθρομεταναστών» που άρχισαν να επιτίθενται στους κατοίκους .

Γύρω στις 11 πριν το μεσημέρι εικόνες από την καταστολή των κάτοικων και των ακροδεξιών είχαν πλημυρίσει το διαδίκτυο. Οι μισθοφόροι που είχαν αναλάβει την δουλειά χρησιμοποίησαν σφαίρες από καουτσούκ , υποτίθεται μη φονικές,  αλλά  σημάδευαν στο κεφάλι. Από τις εικόνες φαινόταν πως κάποιοι κάτοικοι είχαν χτυπηθεί άσχημα ενώ άλλοι από τους συγκεντρωμένους  ήταν πασιφανές πως κείτονταν νεκροί. Αν αυτά είχαν γίνει επί «συντηρητικής » διακυβέρνησης θα είχε γυρίσει ο κόσμος ανάποδα. Αλλά οι προοδευτικοί φασίστες είχαν τον τρόπο τους.

Στις 12:30 ο πρόεδρος της ΕΣΗΕΑ κηρύσσει έκτακτη 48ωρη απεργία αρχής γενομένης από τις 2 μμ τις ίδιας μέρας. Κάνεις δεν έπρεπε να μάθει τις πομπές της κυβέρνησης της προδοσίας και του εγκλήματος.  Ως δια μαγείας κάποιοι «κακοί χάκερ» έκαναν κυβερνο-επίθεση σε ιστοσελίδες της κυβέρνησης όπως έλεγαν τα παπαγαλάκια  στο ραδιόφωνο. Στην πραγματικότητα ήταν εντελώς διαφορετική, καθώς η Ελλάδα είχε δεχτεί κυβερνοεπίθεση… Ο  κόμβος  Ελληνικός Συναγερμός εξαφανίστηκε από το διαδίκτυο. Ύστερα το ένα μετά το άλλο και τα υπόλοιπα ιστολογία χάνονταν. Το σήμα «το ιστολόγιο δεν βρέθηκε» ήταν παντού και σε όποια διεύθυνση  αντικαθεστωτικού ιστολογίου κι’ αν πληκτρολογούσες. Όσο για τα βίντεο στο διαδίκτυο αυτά είτε «σβήνονταν από τον διαχειριστή» είτε «είχαν αναφερθεί ως βίαια από αναγνώστες». Ήταν μια επιτυχημένη κίνηση παράλυσης κάθε αντίδρασης, κάθε αντίθετης φωνής. Το σύστημα της προοδευτικής χούντας είχε πετύχει και πάλι.

Τρεις εβδομάδες μετά και αφού είχε διαρρεύσει στον τύπο πως η κυβέρνηση είχε φυλακίσει μελή ακροδεξιών οργανώσεων ενώ είχε κλείσει σε ψυχιατρείο τον Γενικό Γραμματέα της οργάνωσης, συμβαίνει το αδιανόητο. Ο πρόεδρος της αξιωματικής αντιπολίτευσης μεταφέρεται στο νοσοκομείο με καρδιακή προσβολή και σε σύντομο χρονικό διάστημα διαπιστώνετε ο θάνατος του. Αμέσως επικρατεί σύγχυση στο κόμμα της αντιπολίτευσης. Αλλά στελέχη και βουλευτές μιλούσαν για δολοφονία ενώ αλλά εκλιπαρούσαν  το πρώην πρωθυπουργό και πρώην πρόεδρο του κόμματος να αναλάβει. Εκείνος όμως αρνήθηκε γνωρίζοντας πως τεχνηέντως  θα έπεφταν σε αυτόν  όλες οι υποψίες για τον αναπάντεχο θάνατο του υγιέστατου νεοεκλεγέντα Προέδρου. Για αυτόν υπήρχε μόνο μια λύση και το γνώρισε. Έτσι, με μια λυτή ανακοίνωση από το γραφείο του δήλωσε την παραίτηση του από βουλευτής και την απόσυρση του από τα κοινά!!

Δεν με κράταγε άλλο η Αθήνα, δεν άντεχα άλλο να μένω χωρίς να κάνω τίποτα. Επικοινώνησα με το στρατολογικό γραφείο και έκοψα την αναβολή μου. Σηκώθηκα χαράματα εκείνο το πρωινό Σεπτεμβρίου,  χαιρέτησα τους δικούς μου και έφυγα για τον σταθμό του τρένου.  Στο δρόμο όλοι οι μοντερνισμοί ,όλες οι σκέψεις για την πατρίδα και την πρόοδο της μια μετά την άλλη κατέρρεαν καθώς το καθεστώς της Νέας Πορείας ορθωνόταν αργά και σταθερά μπροστά μας . Δεν μπορούσαμε να αναστήσουμε την Ελλάδα. Όχι όσο κυβερνούσαν  εκείνοι, όχι όσο υπήρχαν εκείνοι. Κάποτε γελούσα όταν διάβαζα τυπωμένες τις λέξεις «ο θεός να βάλει το χέρι του και ο στρατός τις αρβύλες». Θεωρούσα  γελοίους και επικινδύνους όσους νοσταλγούσαν την  δικτατορία. Και τώρα,  40 χρόνια μετά την πτώση της χούντας ο στρατός φάνταζε η μονή διέξοδος. Η μόνη ελπίδα!!!!